Poezja

Archiwum: luty 2008

Leopold Staff

UśMIECHY GODZIN - LEOPOLD STAFF

W przedziwnym mieszkam ogrodzie    Obłoki pachną wiosną,    Bielona, niska chata kryta słomą    W grodzie, gdzie drzew szczyty złoci słońca schyłek    Najwyższa rozkosz twórcy: w duszy doskonały    Oto tęsknotą wbił się w samo serce rzeczy,    Krysto spod płota! Cześć ci, cześć    Smętek niewysłowiony... czytaj dalej

komentarze: 11
Tadeusz Różewicz

POżEGNANIE - TADEUSZ RóżEWICZ

Myślała że świat jest smutny dokoła że kwiaty są smutne i deszcz że smutek się zagnieździł w szorstkiej wełnie pachnącej rezeda że smutne są głosy odjeżdżających że smutny jest wesoły dorożkarz który pali z bicza myślała niebo i ziemia smucą się nad miarę a to kręcily się koła szybsze i dalsze Szerokie bezbrzeżne czytaj dalej

komentarze: 9
Wisława Szymborska

PRóBA - WISłAWA SZYMBORSKA

Oj, tak, piosenko, szydzisz ze mnie  bo choćbym poszła górą, nie zakwitnę różą.  Różą zakwita róża i nikt inny. Wiesz.  Próbowałam mieć liśeie. Chciałam się zakrzewić.  Z oddechem powstrzymywanym - żeby było prędzej -  Oczekwałam chwiIi zamknięcia się w róży.  Piosenko, która nie znasz nade mną litości:  mam ciało pojedyncze, nieprzemienne w nic,  jestem jednorazowa aż do szpiku kości.  ... czytaj dalej

komentarze: 12

WALENTYNKI

Dwie róże w wazonie są stołu ozdobą, a list jest rozmową miedzy mną a Tobą. Więc dla dalszej miłej naszej znajomości wysyłam w Walentynki ten symbol miłości. czytaj dalej

komentarze: 3
Leopold Staff

GDZIE SIę PODZIAłA....... -LEOPOLD STAFF

Gdzie się podziała dawna miłość nasza?Wszystko przemija, czas wszystko uśmierca.Jako kwaśnieje słodka wina czasza,Tak też i nasze zmieniły się serca. Ach, kamień, który stopa nasza depce,Trawa, o którą szata się ociera,Wiatr, co nam muska włos, gdy w ucho szepce,Wszystko nam cząstkę nas samych odbiera!... czytaj dalej

komentarze: 5
Halina Poświatowska

śWIAT JEST PUSTY - HALINA POśWIATOWSKA

świat jest pustyodkąd poszedłeśnie można żyć bez materii uśmiechuświat umarłna pożar lampblady księżycponad twoimi ustamidogorywaświat jest złyodkąd poszedłeśszczerzy zębyi futro wilcze napinato co było ciepłem zwiniętym w kłębeknie jestświat - kosmicznie zgubiony w sobiez zimna drży czytaj dalej

komentarze: 11
Wisława Szymborska

POWROTY - WISłAWA SZYMBORSKA

Wrócił. Nic nie powiedział. Było jednak jasne, że spotkała go przykrość. Położył się w ubraniu. Schował głowę pod kocem. Podkurczył kolana. Ma około czterdziestki, ale nie w tej chwili. Jest -- ale tylko tyle ile w brzuchu matki za siedmioma skórami, w obronnej ciemności. Jutro wygłosi odczyt o homeostazie w kosmonautyce metagalaktycznej. Na razie zwinął się, zasnął. czytaj dalej

komentarze: 11